استان مازندران به واسطه تنوع اقلیمی، فرهنگی، تاریخی و اجتماعی خود، یکی از مهمترین کانونهای توسعه در کشور به شمار میرود. قرار گرفتن این استان در مسیر شمال کشور، همجواری با دریای خزر، برخورداری از جنگلهای هیرکانی با عنوان میراث جهانی یونسکو، وجود صدها اثر ثبت شده تاریخی، صدها آیین و سنت بومی و نیز صنایع دستی متنوع، مازندران را به مجموعهای کم نظیر ظرفیتها و قابلیتها تبدیل کرده است. بر همین اساس در سند آمایش سرزمین مازندران، صنعت گردشگری در کنار کشاورزی و صنعت به عنوان ارکان اصلی توسعه معرفی شده و به درستی تاکید شده که گردشگری موتور محرک دو بخش دیگر باشد.
با وجود این ظرفیتها، گردشگری و صنایع دستی استان به جایگاه واقعی خود دست نیافتند. نگاه کوتاه مدت، ضعف در مدیریت یکپارچه مقصد و کمبود زیرساختها از جمله موضوعاتی است که باعث شده تا از این فرصتهای طلایی بهره لازم برده نشود. لذا ضرورت دارد، تصمیم گیران در سطوح ملی، استانی و محلی نگاه راهبردی، تحلیلی و آینده نگر به سه حوزه میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی داشته باشند، زیرا این سه حوزه علاوه بر ابزاری برای رونق اقتصادی، بنیانی برای پایداری اجتماعی، هویتی و زیست محیطی مازندران هستند.
/میراث فرهنگی؛ سرمایه هویتی و اقتصادی
مازندران دارای هزاران اثر تاریخی شناسایی شده و صدها اثر ثبت ملی است. این آثار در کنار آیینهای بومی مانند نوروز خوانی، موسیقی محلی، خوراکهای سنتی و مهارتهای بومی، سرمایههای هویتی و فرهنگیاند، که اگر به درستی معرفی و بهرهبرداری شوند، میتوانند به برند ملی وحتی جهانی استان تبدیل شوند. سرمایهگذاری در حفاظت، مرمت و بهرهبرداری هوشمند از این میراث، ضمن تقویت هویت فرهنگی جامعه، امکان خلق محصول گردشگری ویژه و ارزش افزوده اقتصادی را فراهم میآورد.
/ گردشگری؛ پیشران توسعه پایدار
